Poplamiona strona dziennika zapisana drżącym pismem
Trzecią rzeczą, której byliśmy pewni, było coś, co Edward odkrył szóstego dnia przed nadejściem nocy. Szedł przede mną i nagle zatrzymał się w miejscu. "Bracie" – powiedział. Podążyłem za jego spojrzeniem do dwóch gałązek tworzących odwróconą literę ...
Moja śmierć (Strona) Poplamiona strona dziennika zapisana drżącym pismem - w Bazie Danych Lore New World Guide. Przeczytaj treść dokumentu.
Trzecią rzeczą, której byliśmy pewni, było coś, co Edward odkrył szóstego dnia przed nadejściem nocy. Szedł przede mną i nagle zatrzymał się w miejscu. "Bracie" – powiedział. Podążyłem za jego spojrzeniem do dwóch gałązek tworzących odwróconą literę "V". Chodziliśmy w kółko. Spojrzałem na pozostałych mężczyzn, którzy zwrócili uwagę na wezwanie Edwarda. Teraz również oni wiedzieli, że się zgubiliśmy. Edward zaczerwienił się, zdając sobie sprawę, że przyniósł nam zgubę. Marten i Satyre, którzy tylko czekali na odpowiedni moment do buntu, natychmiast przeszli do działania. Jakaś część mojego umysłu nawet wtedy chciała powiedzieć Edwardowi: "Widzisz, tak się to robi". Satyre pozbawił Edwarda przytomności. Marten ruszył na mnie. Wyciągnąłem pistolet, ale Marten jedynie się uśmiechnął, wyrwał mi broń i wsunął ją za pas. Przystawił czubek prowizorycznej włóczni pod mój podbródek i powiedział: "Wiem, że nie masz prochu". Zacząłem się miotać. Petru i Talbot zniknęli, a Satyre właśnie to sobie uświadomił. Satyre poganiał Martena, żeby wkrótce ruszyć, a w ferworze dyskusji chwilowo nie zwracali na mnie uwagi. Myślałem o ucieczce, gdy nagle Marten nagle obrócił się i wbił mi włócznię głęboko w brzuch. "To zapłata za wywyższanie się nad nas, panie kapitanie". Wykrztusiłem z siebie zaskoczony jęk protestu, po czym wszystko ogarnęła ciemność. Co dziwne, ze wszystkich powodów do żalu najbardziej przygnębiało mnie to, że w głębiny zaświatów odprowadzał mnie jego prostacki śmiech.